MENU
Źródło czystej energii
inwestycja w lepsze życie
Poznaj technologie

Kolektory słoneczne

 

 

Porównanie pracy kolektorów płaskich i próżniowych w skali roku.



 

 

 

 

 

 

Panale fotowoltaiczne

 

            Panele zbudowane z ogniw polikrystalicznych

 

 

 

Produkowane są z ogniw wytworzonych z krzemu w postaci polikrystalicznej. Ogniwa te krystalizują w kadziach prostopadłościennych. Po czym tnie się je na cieniutkie płytki w kształcie kwadratów. Kwadratami wykłada się panel. Cechą charakterystyczną paneli polikrystalicznych jest niejednolita powierzchnia płytki oraz ciemnoniebieski kolor. Sprawność tego rodzaju paneli sięga rzędu 12-14 %.

 

 

 

             Panele zbudowane z ogniw monokrystalicznych

 

 

Charakteryzują się wyższą sprawnością niż panele polikrystaliczne. Zbudowane są z krzemu w postaci monokrystalicznej. Kryształ hoduje się szczegółowym nadzorem metodą Bridgana lub Czochralskiego. W wyniku otrzymujemy duży, pojedynczy kryształ w kształcie zbliżonym do walca. Ze względu na duże straty materiału nie wycina się z niego kwadratów, tak jak w przypadku paneli polikrystalicznych, a ośmiokąty. Wycięte płytki o grubości 2-3 mm umieszcza się na panelu. Ośmiokątny kształt płytek uwarunkowuje większe przerwy między ogniwami. Sprawność tego rodzaju paneli sięga rzędu 14-17 %.

 

 

 

 

                Panele zbudowane z krzemu amorficznego

 

 

Budowa jest zupełnie inna niż w przypadku ogniw mono- i polikrystalicznych. Cieniutką warstwę krzemu osadza się na innym materiale np. na szkle. Technologia ta zapewnia najniższe koszty produkcji paneli, ale przy niskiej sprawności. Panele te cechują się najniższą sprawnością, rzędu 6-8 %.

 

 

 

 

              Panele fotowoltaiczne zbudowane z tellurku kadmu CdTe

 

 

Panele zbudowane są w technologii cienkowarstwowej, w której warstwa półprzewodnika jest nakładana na grubości kilkuset mikrometrów. Ogniwa budujące panel fotowoltaiczny tworzą jednolitą, prawie czarną strukturę. Największą zaletą tych paneli jest niska cena, mała wrażliwość na zacienienia, a także niska utrata mocy wraz ze wzrostem temperatury. Sprawność paneli sięga rzędu 12-14 %. Wadą, oprócz niższej sprawności w porównaniu z panelami mono- i polikrystalicznymi, jest fakt, że instalacja wymaga zastosowania inwerterów transformatorowych oraz ryzyko korozji.

 

 

 

 

 

Małe elektrownie wiatrowe

Produkują prąd na potrzeby gospodarstwa domowego, oświetlenia działki, domków letniskowych. W zależności od budowy wyróżniamy kilka rodzajów przydomowych elektrowni wiatrowych.


Turbiny wiatrowe o osi poziomej:
a) jednopłatowe,
b) dwupłatowe,
c) trójpłatowe,
d) wielopłatowe

 


 


Turbiny wiatrowe o osi pionowej:


a) DARRIEUS’A
b) V-VAWT
c) H-VAWT
d) SAVONIUS’A

 

 

 

Budowa turbiny wiatrowej

 

Elektrownia wiatrowa składa się z:
1. Wieży
2. Wirnika
3. Gondoli

Wytwarzanie energii odbywa się dzięki wirnikowi, który zamienia energię wiatru na energię mechaniczną. Wirnik osadzony jest na wale, poprzez który napędza generator. Pracą mechanizmu ustawienia łopat oraz ukierunkowania elektrowni zarządza układ mikroprocesorowy na podstawie danych wejściowych (np. prędkości i kierunku wiatru). Ponadto w gondoli znajdują się: transformator, łożyska, układy smarowania oraz hamulec zapewniający zatrzymanie wirnika w sytuacjach awaryjnych.

 


Zalety i wady elektrowni wiatrowych

Najważniejsze zalety:

1. Energia odnawialna, nigdy się nie wyczerpie.
2. Czysta energia, mniejsze zanieczyszczenie środowiska.
3. Wiatr darmowy i ogólnodostępny.
4. Możliwość wyprodukowania prądu tam gdzie nie dociera prąd sieciowy.

Wady:

1. Zmienne natężenie wiatru.
2. Zagrożenie dla przelatujących ptaków (przy dużych wiatrakach).
3. Nie wszędzie można zamontować wiatrak, wymagane są tereny o niewielkiej zabudowie i sporej powierzchni.
4. Emisja hałasu.

 

 

 

 

Pompy ciepła

 

Ze względu na zastosowanie wyróżniamy dwa rodzaje pomp ciepła. Na rynku są dostępne pompy służące do ogrzewania c.w.u. oraz pompy do ogrzewania budynku oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej. Urządzenie wymusza przepływ energii cieplnej z obszaru o niższej do obszaru o wyższej temperaturze. Dolnym źródłem, tym zimniejszym, może być woda, grunt lub powietrze. Proces ten wymaga dostarczenia energii z zewnątrz. Górnym źródłem, które odbiera ciepło, jest woda przepływająca w instalacji centralnego ogrzewania budynku.


Schemat prostej sprężarkowej pompy ciepła 1) skraplacz, 2) zawór dławiący (lub kapilara), 3) parownik, 4) sprężarka.

Rodzaje:
W zależności od źródła ciepła:
1. Gruntowe
2. Wodne
3. Powietrzne
W zależności od źródła zasilania:
1. Elektryczne 2. Gazowe 3. Olejowe

Którą pompę ciepła wybrać?

 

Powietrzna pompa ciepła stanowi najtańsze rozwiązanie ogrzewania budynku. Najłatwiejsza w instalacji, jej dolne źródło – powietrze jest ogólnie dostępne i niewyczerpywalne. Efektywność pompy powietrznej maleje przy dużych mrozach w okresie zimy. W zależności od rodzaju pompy, przy temperaturze na zewnątrz sięgającej -10°C pompie ciepła zabraknie mocy i załączy automatycznie grzałkę elektryczną co zwiększy zużycie prądu. Biorąc pod uwagę fakt, że w sezonie grzewczym jedynie ok. 20% stanowią dni z temperaturą powietrza niższą niż -5°C rachunki za prąd będą nieznacznie wyższe. Koszt ogrzewania domu jednorodzinnego ok. 150m2 oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej przy powietrznej pompie ciepła zasilanej elektrycznie to tylko ok. 2500zł rocznie. Wyraźnie widać, że koszt ten jest znacznie niższy niż przy ogrzewaniu budynku gazem czy olejem.

Pompa ciepła typu woda/woda wykorzystuje ciepło zgromadzone w wodach gruntowych, które przez całą zimę mają stosunkowo wysoką temperaturę (nawet 10°C). Zastosowanie pompy wymaga wykonanie dwóch studni głębinowych. Z pierwszej pompowana jest woda o wyższej temperaturze, a druga stanowi odbiornik wody chłodniejszej, która oddała już ciepło do układu. Koszt instalacji wodnej pompy ciepła jest wyższy niż powietrznej głównie ze względu na konieczność wykonania studni głębinowych. Dochodzą tu także wyższe koszty eksploatacyjne, w tym wymiana skorodowanych elementów instalacji. Czynniki te powodują, że instalacja tego typu pompy jest najbardziej opłacalna w budynkach charakteryzujących się wysokim zapotrzebowaniem na ciepło.

Gruntowa pompa ciepła wymaga zastosowania pionowego lub poziomego wymiennika ciepła. Pionowy wymiennik ciepła to nic innego jak rury umieszczone pionowo w gruncie na głębokości od kilkudziesięciu do ponad stu metrów, w zależności od rodzaju gruntu i możliwości technicznych. Instalacja pompy ciepła z pionowymi sondami wiąże się z wysokimi kosztami inwestycji, przy czym zapewnia korzystne i stabilne parametry pracy pompy w całym sezonie grzewczym. Wymiennik poziomy stanowią rury wykonane z miedzi lub PP wyłożone w gruncie na głębokości 20cm poniżej lokalnej strefy przymarzania gruntu. Inwestycja w poziomy wymiennik ciepła zmniejsza nawet o połowę koszty inwestycji w porównaniu z wymiennikiem pionowym. Warunkiem niezbędnym jest posiadanie odpowiednio dużego areału gruntu. Teren nad wymiennikiem nie może być zabudowany ani pokryty warstwą nieprzepuszczalną (np. asfaltem), nie można też sadzić na tej powierzchni drzew. Optymalne jest zasianie trawy lub płytko ukorzeniających się roślin. Efektywność gruntowej pompy ciepła z wymiennikiem poziomym zależy od rodzaju gruntu, jego spoistości i wilgotności. Im grunt jest bardziej spoisty i wilgotny tym więcej ciepła można pobrać z 1m2.

 

 

 


 
Projekt
Wycena

Gratis

Kim jesteśmy?

Nazwa firmy VIRTUS SUN, nie jest przypadkowa. Słowo „virtus” pochodzi z łaciny i oznacza: czys...